Ἡ πλατωνικὴ φιλοσοφία μπορεῖ νὰ διαβαστεῖ, σὲ μεγάλο βαθμό, ὡς θεωρία τῆς ἐσωτερικῆς κίνησης τῆς ψυχῆς. Τὸ ἀποφασιστικὸ πρόβλημα εἶναι πρὸς τὰ ποῦ στρέφεται ἡ ἐπιθυμία τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ψυχὴ προσκολλᾶται σὲ ἐπιμέρους ἀγαθά καὶ νοήματα καὶ τὸ κακὸ ἀρχίζει ὅταν αὐτὰ ἀπολυτοποιοῦνται, ὅταν ἡ σχέση μαζί τους μετατρέπεται σὲ…
Ἡ εἴδηση τοῦ θανάτου τοῦ Στέλιου Ράμφου ἐπανέφερε στὴ μνήμη κάποιες παλιὲς σκέψεις καὶ ἀναγνώσεις. Ἀπὸ τὴν ἀριστερὰ τῆς νεότητάς του, στὴν ἑλληνοκεντρικὴ περίοδο τῶν ἐπόμενων δεκαετιῶν καὶ, ἀργότερα, στὴν ἔμφαση στὴν ἐξατομίκευση. Ὑπῆρχε ὅμως καὶ κάτι ποὺ ἐπέμενε, πέρα ἀπὸ τὶς μετατοπίσεις αὐτές: ἕνα αἴτημα μετοχῆς τοῦ προσώπου σὲ…
Στὰ τελευταῖα κεφάλαια τοῦ Βιβλίου τοῦ Ἰώβ (κεφ. 38–42) ἐκτυλίσσεται μία ἀπὸ τὶς πιὸ δυνατὲς στιγμὲς τῆς βιβλικῆς ἀφηγήσεως. Ο Ἰώβ ζητᾶ νὰ μιλήσει μὲ τὸν ἴδιο τὸν Θεὸ καὶ νὰ ζητήσει ἐξηγήσεις γιὰ τὰ δεινά του. Πράγματι, στὸ τέλος, μέσα ἀπὸ ἕναν ἀνεμοστρόβιλο, αἰσθάνεται ὅτι συνομιλεῖ μαζί του. Ἡ…
Ὁ Ἰωάννου εἶναι ἕνας διαβάτης. Ἡ περιπλάνησή του δὲν εἶναι ἁπλῶς μία περιπλάνηση μέσα στὸν χῶρο. Εἶναι ἕνας τρόπος θέασης τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων. Δὲν βαδίζει μόνο μέσα στὴν ὀμίχλη τοῦ τοπίου, ἀλλὰ καὶ μέσα σὲ ὁμιχλώδεις περιοχὲς τῆς κοινωνικῆς ζωῆς, μετατρέποντας τὴν περιπλάνηση στὸν χῶρο σὲ τρόπο ἀφήγησης καὶ θέασης…
Καθὼς τακτοποιοῦσα αὐτὲς τὶς ἡμέρες κάποιους φακέλους τοῦ ἀρχείου μου, ἔπεσα πάνω σ’ ἕνα χαρτάκι μὲ μία μικρὴ συνταγή. Τὴν εἶχα γράψει, ὅταν ἤμουν φοιτητής, στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ ’90. Εἶναι ἕνας καλοκαιρινὸς μεζές, ποὺ τὸν ἔφτιαχνε ἡ μάνα μου, καὶ τὸν εἶχα σημειώσει ἀνάμεσα σὲ μερικὲς ἀκόμη συνταγές,…