Τὸ 1933 ὁ Βάλτερ Μπένγιαμιν (Walter Benjamin) ἄφησε πίσω του τὴ Γερμανία καὶ πῆγε στὸ Παρίσι, καθὼς ἡ σκιά τοῦ ναζισμοῦ σκέπαζε τὴ χώρα, συνειδητοποιώντας πὼς ὁ τόπος του δὲν ἦταν πλέον ἀσφαλὴς γιὰ ἕναν Ἑβραῖο διανοούμενο. Ὡστόσο, τὸ Παρίσι δὲν ἦταν ἁπλῶς ἕνας τόπος που βρῆκε καταφύγιο· σὰν νὰ…
Ὁ Ἰσίδωρος εἶχε κατέβει στὴν τραπεζαρία. Τοποθετοῦσε τὰ πιάτα μὲ τὸ φαγητό, τὰ μαχαιροπήρουνα, τὸ ψωμὶ καὶ περίμενε νὰ τελειώσει ὁ Ἑσπερινός, νὰ χτυπήσει τὸ καμπανάκι καὶ νὰ μποῦν μοναχοὶ καὶ προσκυνητὲς νὰ φᾶνε. Ἡ τραπεζαρία εἶχε δύο μεγάλα τραπέζια, ἕνα δεξιὰ κι ἕνα ἀριστερά, ποὺ τὸ καθένα χωροῦσε ἀπὸ…
Ἡ σύγχρονη μαζικὴ κουλτούρα ἱκανοποιεῖ «τὴν ἀπεριόριστη ἀνάγκη για ψευδαισθήσεις ποὺ τρέφει ὁ ἄνθρωπος», καθὼς οἱ μορφές της διαθέτουν τὰ κατάλληλα δομικὰ χαρακτηριστικά. Τὴν ἐπισήμανση αὐτὴ κάνει ὁ Umberto Eco στὸ βιβλίο του Apocalittici e Integrati (1964, ἑλλ. μτφρ. Ἔφη Καλλιφατίδη, Κήνσορες καὶ Θεράποντες, Γνώση, 1987, σ. 104). Ἕνα χαρακτηριστικὸ…
Μία ἐπιφυλλίδα τῆς Ν. Μπαστέα στὰ Νέα, μὲ τὸν τίτλο «Φιλόσοφοι, οἱ νέοι Ροκ Σταρ», πυροδότησε μία σειρὰ ἀντιδράσεων καὶ σχετικῶν τοποθετήσεων. Ἀνάμεσά τους ξεχωρίζει ἐκείνη τῆς Βάσως Κιντή, ἡ ὁποία ἀνέλαβε νὰ διευκρινίσει ποιοὶ ἀπὸ τοὺς διανοουμένους ποὺ ἀναφέρει ἡ Μπαστέα εἶναι καὶ ποιοὶ δὲν εἶναι φιλόσοφοι. Ἡ ἐτυμηγορία…
Ἐπιλέγοντας συνομιλητή, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, ἐπιλέγεις καὶ γιὰ ποιά πράγματα θὰ μιλήσεις. Ἔχοντας ὡς ἀθέατο συνομιλητὴ τὸν Ράμφο ἀπὸ τὸ φθινόπωρο τοῦ 1992, μὲ ἐναλλασσόμενες παύσεις καὶ ἐπανόδους, εἶχα ἐπιλέξει μιὰ συζήτηση γιὰ ζητήματα τῆς συνείδησης καὶ τοῦ ἀνθρώπινου βιώματος. Κάποια ἀπὸ αὐτὰ μοιάζουν σήμερα σχεδὸν ἀκαταλαβίστικα. Γιὰ ὁλόκληρα πλήθη…