Καθὼς τακτοποιοῦσα αὐτὲς τὶς ἡμέρες κάποιους φακέλους τοῦ ἀρχείου μου, ἔπεσα πάνω σ’ ἕνα χαρτάκι μὲ μία μικρὴ συνταγή. Τὴν εἶχα γράψει, ὅταν ἤμουν φοιτητής, στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ ’90. Εἶναι ἕνας καλοκαιρινὸς μεζές, ποὺ τὸν ἔφτιαχνε ἡ μάνα μου, καὶ τὸν εἶχα σημειώσει ἀνάμεσα σὲ μερικὲς ἀκόμη συνταγές, γιὰ νὰ μπορῶ νὰ φτιάχνω ὡς φοιτητὴς πότε πότε κάτι εὔκολο. Κολοκυθάκια μὲ αὐγά. Τὸ κολοκύθι κάνει τὸν μεζὲ ἐλαφρὺ καὶ γλυκό. Ἐξαρτᾶται βέβαια καὶ ἀπὸ τὸ πόσο ἀλάτι θὰ ρίξεις. Ὁ δυόσμος, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὰ ὑπόλοιπα ὑλικά, δίνει ἕνα ὄμορφο ἄρωμα.
Πρέπει νὰ ἔφαγα γιὰ τελευταία φορὰ πρὶν ἀπὸ τὸν θάνατο τῆς μητέρας μου, λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ 2010, ὅταν ἀκόμη μποροῦσε νὰ κάνει πράγματα, προτοῦ καταλήξει κατάκοιτη ἀπὸ τὴν ἐξέλιξη τῆς νόσου τοῦ Πάρκινσον. Ἀπὸ τότε δὲν ἔφαγα ξανά, οὔτε τὸ εἶδα κάπου. Εἶχα ξεχάσει ἐντελῶς τὴν ὕπαρξή του, μέχρι ποὺ βρῆκα αὐτὸ τὸ χαρτάκι. Τὸ ἀναρτῶ ὅπως σώθηκε. Ἐπειδὴ τότε δὲν εἶχα ἀρχίσει ἀκόμη νὰ γράφω μὲ πένα, ὥστε νὰ βελτιώσω τὸν γραφικὸ χαρακτήρα μου, τὰ γράμματά μου ἦταν ἀκόμη χάλια. Ἔτσι, ἄλλαξα τὰ γράμματα, χωρὶς νὰ ἀλλάξω τὸ κείμενο ἢ τὸν τρόπο ποὺ εἶναι γραμμένο στὸ χαρτί.
Ἔγραψα πρόσφατα, σ’ ἕνα ἄρθρο μου μὲ τίτλο «Τὸ μενοῦ τῆς ψυχικῆς θρέψης», τὸ ὁποῖο φιλοξενεῖται στὸ Ἀδύναμο Φῶς, ὅτι τὸ φαγητὸ δὲν ἀφορᾷ μόνο τὴ βιολογικὴ θρέψη, ἀλλὰ εἶναι πάντοτε φορέας ἐπιθυμιῶν, φαντασιώσεων, ἀναμνήσεων καὶ ταυτοτήτων. Αὐτός, λοιπόν, ὁ καλοκαιρινὸς μεζὲς εἶναι κάτι τέτοιο. Εἶναι τὰ καλοκαίρια τῶν παιδικῶν καὶ νεανικῶν μου χρόνων· εἶναι ἡ παρουσία τῆς μάνας μου· εἶναι ὅλα ἐκεῖνα ποὺ ἔχουν φύγει κι ὅμως ἐξακολουθοῦν νὰ εἶναι παρόντα.
Ὁ Μαρσὲλ Προυστ, στὸ Ἀναζητώντας τὸν χαμένο χρόνο, περιγράφει κάτι ἀνάλογο, ὅταν ἡ γεύση τῆς μαντλέν βουτηγμένης στὸ τσάι γίνεται ἡ ἀφορμὴ γιὰ τὴν ἀνάδυση ἑνὸς ὁλόκληρου βιωμένου κόσμου, ποὺ φαινόταν νὰ ἔχει χαθεῖ. Ἕνα μικρό, ξεχασμένο χαρτάκι ἀρκοῦσε γιὰ νὰ φέρει ξανὰ μπροστά μου τὶς εἰκόνες, τὶς μυρωδιὲς καὶ τὶς αἰσθήσεις μιᾶς ἐποχῆς. Ὅλα ἐκεῖνα ποὺ ἔφυγαν δὲν ἀνήκουν ὁριστικὰ στὸ παρελθόν· μὲ ἕναν παράδοξο τρόπο ἐξακολουθοῦν νὰ εἶναι παρόντα, κάθε φορὰ ποὺ μία εἰκόνα, μία μυρωδιὰ ἢ μία γεύση τὰ καλεῖ ξανά.