6–8 Νοεμβρίου 2026, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, 3ο Διεθνές Συνέδριο του Συλλόγου Κοινωνικών Ανθρωπολόγων Ελλάδας με τίτλο «Ανθρωπολογίες ενός έκκεντρου κόσμου: Νεοφιλελεύθερες κρίσεις και αντιστάσεις».
Κάποτε 49 κατασκευαστές συνιστούσαν Skip. Αυτοί ήξεραν! Μια καθαρότητα απόλυτη. Χωρίς κηλίδες.
Τώρα, όπως δείχνει το πρόγραμμα, δεκάδες κοινωνικοί ερευνητές και ερευνήτριες έρχονται στο συνέδριο του Βόλου να πουν: αυτό που μέχρι χθες θεωρείτο «κηλίδα» —ένας άλλος τρόπος ζωής, μία άλλη γλώσσα, μία άλλη ταυτότητα, μία άλλη ιστορία, μία άλλη πρακτική, που στο πρόγραμμα «καθαρά 90°» θα εξαφανιζόταν— μήπως δεν είναι κηλίδα; Μήπως ο έκκεντρος κόσμος δεν είναι βρώμικος, αλλά ένας κόσμος που αρνείται να πλυθεί στους 90 βαθμούς;
Μπορεί το Skip και τα πλυντήρια να ξενίζουν στο άκουσμα. Ωστόσο, η ουσία της μεταφοράς δεν είναι τυχαία. Η διάκριση καθαρού και μιαρού έχει αποτελέσει βασικό μηχανισμό συμβολικής οργάνωσης της κοινωνικής πραγματικότητας (Douglas 1966). Η απόκλιση —η άλλη γλώσσα, η άλλη ταυτότητα, ο άλλος τρόπος ζωής— αντιμετωπιζόταν ως κηλίδα που έπρεπε να καθαριστεί. Η πολιτική της ετερότητας επιχειρεί να ξεπεράσει αυτή τη διάκριση.
Μέχρι εδώ ωραία. Η υποψία ξεκινά, όταν η πολιτική αυτή πιάνεται στα δίχτυα μιας άλλης γενιάς κατασκευαστών, που οργανώνουν και διαχειρίζονται τον σύγχρονο κόσμο, και δεν συνιστούν πλέον Skip, αλλά νέα απορρυπαντικά. Αυτά δεν επιδιώκουν να εξαφανίσουν τις ετερότητες, αλλά να τις κάνουν διαχειρίσιμη και εκμεταλλεύσιμη μόδα.
Έτσι, το ερώτημα, καθώς δεν ξέρουμε ακριβώς τι θα ειπωθεί, είναι αν κάποιες από τις εισηγήσεις του συνεδρίου, πέρα από την αναγνώριση της ετερότητας, βοηθούν και στην αναγνώριση αυτής της παγίδας. Αν, δηλαδή, προσφέρουν τα θεωρητικά εργαλεία για την αμφισβήτηση των όρων μέσα από τους οποίους συγκροτείται η επιθυμία των υποκειμένων και η πραγματικότητα που, ενώ διαιωνίζει την αλλοτρίωσή τους, αυτά την προσλαμβάνουν ως αυτονόητη.